Ara sıra düşünürüm de çocukluğu yaşadığım köy yılları, pek çok insana kısmet olmayacak güzelliktedir. O yıllar, çocukluktan mıdır yoksa bugün pastoral yaşama öykünmeden midir bilmem, filmlerde sembolize edildiği gibi bulutların arasından seçmeye çalıştığım, büyüleyici bakirlikteki yaşam dönemi olarak görünür gözüme. Ancak o yıllar, ironik olarak bugün duyduğum bazı ıstırapların kaynağıdır da…

Hayal meyal hatırladığım o yıllarda, tarlada günlerce süren ekin işlemenin sonunda zahmetli, ancak bir o kadar da zevkli, neşeli harman günleri başlardı. Ekin işleme bitiminde, güdülen hayvanların çayırlarını yiyerek bayındır hale getirdiği harman yerine gelinir, burada beğenilen yere –büyük olasılıkla bir önceki yıl da harmanın yapıldığı yere ki, artık herkes herkesin harman yerini bellemiş olduğundan, o konuda pek karışıklık ve emrivaki olmaz- bir iğde dalı ya da değenek sokularak, “bellek” konurdu. Artık orası işaretlenmiştir: “Bir haftaya kalmaz burada ben harman yapacağım. Haberiniz ola!”. O arada harmana (hayal meyal hatırladığım kadarıyla) uzun ince sövenlerden[1] bir oba[2] kurulur ve etrafı bekedilir[3]. Bu, uzun sürecek harmanda gece ve gündüz konaklaması içindir. Daha sonra öküzlerin aheste aheste çektiği kağnılarla tarladan ekin yığınları çekilmeye başlanır. Evin erkeği, aşağıdan ekin destelerini dirgenle kağnıya uzatırken, evin hanımı da bu desteleri özenle, en yönetli[4] biçimde yerleştirir. Kafi derecede ekin yüklendikten sonra, kaç gün süreceği belli olmayan, önde yorgun, çoğu zaman bezgin ama emeğinin karşılığını taşımanın gururu ve sevincini gözlerinde taşıyan rençberin çektiği nazlı kağnıyla harman yoluna düşülür

YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN...